Franco Sbarro – wizjonerski projektant motoryzacyjny i pedagog

Franco Sbarro to jedna z tych postaci świata motoryzacji, których nie sposób zamknąć w prostym określeniu „projektant samochodów”. Włoski konstruktor, wizjoner i pedagog od dekad udowadnia, że samochód może być jednocześnie eksperymentem technologicznym, rzeźbą na kołach i manifestem niezależności twórczej. Jego projekty rzadko wpisywały się w główny nurt rynku – częściej były wyzwaniem rzuconym konwencjom, próbą zakwestionowania utartych schematów myślenia o konstrukcji, napędzie czy proporcjach auta.

27 lutego przypada rocznica urodzin Franco Sbarro, który przyszedł na świat w 1939 roku we Włoszech. To dobra okazja, by przypomnieć, że jego droga zawodowa nie była historią klasycznej kariery w wielkim koncernie motoryzacyjnym. Zanim stworzył własną markę, zdobywał doświadczenie m.in. przy projektach związanych z Lamborghini. Szybko jednak obrał własny kierunek – zamiast podporządkowywać się korporacyjnym regułom, postawił na niezależność i autorskie pomysły.

W 1971 roku założył firmę Sbarro w Szwajcarii. Od tego momentu jego nazwisko zaczęło pojawiać się przy projektach, które wymykały się jednoznacznym kategoriom. Budował zarówno repliki klasycznych modeli – dopracowane w najmniejszych detalach – jak i śmiałe prototypy, które wyglądały jak przybysze z futurystycznych wizji lat 70. i 80. Eksperymentował z układami napędowymi, centralnym umiejscowieniem silnika, nietypowymi rozwiązaniami zawieszenia. Interesowały go konstrukcje lekkie, kompaktowe, często oparte na własnoręcznie opracowanych podzespołach.

Sbarro zasłynął także z odważnych interpretacji samochodów sportowych i terenowych. Tworzył modele o ekstremalnych proporcjach, z silnikami o dużej mocy w niewielkich nadwoziach, a także pojazdy koncepcyjne badające granice aerodynamiki. Niektóre z nich były pokazami czystej kreatywności – bardziej manifestem niż propozycją produkcyjną. Dzięki temu jego marka stała się symbolem niezależnego, autorskiego podejścia do motoryzacji.

Równie istotnym elementem jego działalności była edukacja. Franco Sbarro założył szkołę projektowania samochodów (ESD – Espera Sbarro Design), w której stawiał na praktykę i realną pracę przy budowie prototypów. Studenci nie ograniczali się do rysunków koncepcyjnych – projektowali i konstruowali w pełni funkcjonalne pojazdy. Ta metoda nauczania, łącząca wizję z inżynierską dyscypliną, przyciągała młodych pasjonatów motoryzacji z całego świata.

W czasach, gdy przemysł samochodowy coraz mocniej opiera się na globalnych platformach, standaryzacji i analizach rynku, dorobek Sbarro przypomina, że motoryzacja może być polem indywidualnej ekspresji. Jego projekty – nawet jeśli nie zawsze trafiały do seryjnej produkcji – pokazywały, że samochód nie musi być wyłącznie produktem. Może być eksperymentem, pytaniem zadanym technice i estetyce, próbą przesunięcia granic tego, co wydaje się możliwe.

Franco Sbarro pozostaje symbolem twórczej niezależności w świecie czterech kółek – projektantem, który zamiast dostosowywać się do trendów, wolał je wyprzedzać lub całkowicie ignorować. (fot. Wikipedia)

#FrancoSbarro